Login

I Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku

Witamy wszystkich na stronie!

Witamy wszystkich bardzo serdecznie na stronie internetowej I LO im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku, szkoły o bogatej tradycji i ciekawej historii! Czytaj więcej...

Wirtualny spacer

Wejdź tutaj i pospaceruj po wirtualnych korytarzach naszej szkoły!

Polub nas na Facebooku!

Zapraszamy wszystkich do kliknięcia Lubię To! na stronie naszego liceum na portalu społecznościowym Facebook.

Sprawdź aktualny plan lekcji!

Już jest opublikowany na stronie nowy plan lekcji na obecny rok szkolny!

Najlepsze liceum w Sanoku wg Ogólnopolskiego Rankingu Perspektyw w latach:

1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016.

Sławni absolwenci

Kazimierz Świtalski

Kazimierz Świtalski, urodzony w 1886 roku w Sanoku, syn Albina i Antoniny Marii z d. Veite. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości (1904) studiuje polonistykę i filozofię na Uniwersytecie we Lwowie, uzyskując tytuł doktora. W 1910 r. wstępuje w szeregi Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckiego, a w okresie I wojny światowej prowadzi kancelarię I Brygady Legionów. W tym czasie nawiązuje kontakty ze współpracownikami Józefa Piłsudskiego, zdobywa zaufanie Komendanta, a tuż po zakończeniu wojny prowadzi Biuro Prasowe w Belwederze. Po przewrocie majowym 1926 r. aktywnie uczestniczy w życiu politycznym kraju, piastując funkcję dyrektora Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz otrzymując tekę ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Kazimierz Świtalski należy do grona polityków sanacyjnych, wspólnie z Walerym Sławkiem inicjuje powstanie BBWR-u, oraz otrzymuje misję powołania rządu. Jako premier II Rzeczypospolitej (14.04.-7.12.1929 r.) jest eksponentem polityki Piłsudskiego, propaguje ideę silnej władzy. W wygłoszonym odczycie O rewizji konstytucji powiedział: „Polski nie stać na luksus źle zorganizowanego państwa... Nawet mając za sobą znaczną i stałą większość sejmową, rząd musi kierować pracami sejmu a nie odwrotnie". W toku kariery pełni wiele odpowiedzialnych funkcji: marszałka sejmu, wojewody krakowskiego, senatora i wice¬marszałka senatu oraz kieruje pracami wydawniczymi Instytutu Józefa Piłsudskiego. W okresie II wojny światowej przetrzymywany w obozach jenieckich w Lienzu i Wolden-bergu a po oswobodzeniu powraca do kraju do Zalesia Dolnego. Nie ma złudzeń, co do nowej rzeczywistości Polski Ludowej, podejmuje działalność w ramach Obozu Piłsud-czyków. Aresztowany w 1948 r. przez funkcjonariuszy UB, osadzony w słynnym Pawilo¬nie X, a następnie skazany na karę 8 lat z dekretu „o faszyzacji kraju". W więzieniu na Rakowieckiej przebywa do 1955 roku, ze względu na zły stan zdrowia zwolniony. Zmarł w 1962 r. do końca wierny ideałom - jak mawiał: „Nie mógłby z podniesionym czołem stanąć do meldunku na tamtym świecie", „Jestem żołnierzem Komendanta".

 

Bronisław Prugar-Ketling

Bronisław Prugar-Ketling urodzony 2.07.1891 roku w Trześniowie k. Brzozowa, uczeń sanockiego Gimnazjum rocznik maturalny 1910, kontynuuje edukację na wydziale prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W czasie I wojny światowej powołany do wojska austriackiego, dostaje się do niewoli rosyjskiej, w 1917 r. wyjeżdża do Francji. Tam w służbie wojskowej gen. Hallera awansuje na stopień majora. Po powrocie do kraju wstępuje do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie a następnie odbywa służbę wojskową w Przemyślu i Brześciu. Promowany na pułkownika dyplomowa­nego zostaje szefem Dep. Piech. MS Wojsk. W okresie kampanii wrześniowej 1939 r. dowodzi 11 Karpacką Dywizją Piechoty na obszarze Podkarpacia (Krzywcza, Łętownia, Zelechówka, Brzuchowice). W sytuacji klęski wrześniowej resztki wojska przedostają się przez Rumunię do Francji gdzie w rejonie Parthenay zostaje zorganizowana 2 Dywizja Strzelców Pieszych dowodzona przez awansowanego na stopień generała brygady Bronisława Prugara-Ketlinga. Po agresji Niemiec na Francję (10.05.1940 r.) oddziały polskie zostały skierowane w rejon Colombey-les-Belles na linii Maginota. W czerwcu 1940 r. doszło do pierwszych starć pod Moiche, Damprichard, Treville, i St. Hippolyte. W obliczu klęski Francji 2 DSP przekroczyła granicę i została internowana na terenie Szwajcarii. Pobyt wojsk polskich obejmował czas wojenny 1940-1945, gen. Prugar -Ketling dążył do uaktywnienia wysiłków edukacyjnych. Po uzyskaniu zezwolenia szwajcarskich władz oświatowych na terenie polskich obozów powstały ośrodki szkoleniowe w zakresie szkolnictwa powszechnego, zawodowego (ośrodki w Lotzwil, Lommis i Matzingen) oraz wyższego (obozy uniwersyteckie w Herison, Fryburgu i Winterthur). Dyplomy ukończenia wyższej uczelni uzyskało 250 żołnierzy. Nad realizacją zadań czuwał Komitet Kulturalno-Oświatowy DSP. Obozy polskie drukowały podręczniki szkolne, prace naukowe i literackie, czasopisma, działały grupy teatralne, plastyczne i muzyczne. Po zakończeniu wojny gen. Prugar-Ketling powrócił do Polski awansowany na stopień generała dywizji pełnił funkcję Szefa Departamentu Piechoty. Za zasługi został odznaczony krzyżem Grunwaldu III kl., orderem Virtuti Militari IV i V kl., Polonia Restituta III i IV kl. oraz Francuską Legią Honorową i Croix de Gueere. Zmarł 18.02.1948 r.

 

Julian Krzyżanowski

Julian Krzyżanowski, urodził się 4.07.1892 roku w Stojańcach k. Lwowa, syn Józefa i Marii Dębowskiej. Kształcony w Rzeszowie, a następnie w Sanoku w 1911r. składa egzamin dojrzałości z odznaczeniem, przy ocenie z j. polskiego dodano: „ze szczegól¬nym zamiłowaniem". Podjęte studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagielońskiego przerywa I wojna światowa, do 1918r. przebywa na Syberii w Kurganie godząc literackie prace badawcze z buchalterią przy eksporcie... masła. U schyłku wojny wstępuje do V Dywizji Wojsk Polskich, po okresie walk powraca do kraju na pokładzie statku „Jarosławl". Zdemobilizowany kontynuuje prace badawcze nad literaturą polską, uzyskując tytuł doktora i habilitację. Osiągnięcia naukowe znajdują uznanie międzynarodowe; w 1927r. Julian Krzyżanowski obejmuje obowiązki wykładowcy w Królewskiej School of Slavonic and East European Studies w Londynie a w 1930 r.profesurę literatur słowiańskich na Uniwersytecie w Rydze. Dowodem uznania dla Krzyżanowski ego było przyznanie przez władze łotewskie Orderu Trzech Gwiazd z Krzyżem Komandorskim. W latach 1934-1939 prowadzi wykłady z dziejów literatury polskiej na Uniwersytecie Warszawskim otrzymując nominację na profesora zwyczajnego. W okresie II wojny światowej Julian Krzyżanowski prowadzi podziemne studium polonis¬tyczne i slawistyczne. W ramach konspiracji odbywają się też spotkania Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Literackiego im. Mickiewicza. W okresie powojennym prowadzi działalność pedagogiczną i badawczą na UW, redaguje „Pamiętnik Literacki". Członek PAU i PAN-u.
Do czasu przejścia na emeryturę (1962) aktywnie uczestniczy w konferencjach, zjazdach i kongresach filologicznych. W swych badaniach Julian Krzyżanowski ogarniał całość dziejów literatury polskiej z podkreśleniem zagadnień kultury ludowej i analizy porównawczej literatur europejskich. W dorobku autora poczesne miejsce zajmują zbiory studiów Od średniowiecza do baroku, monografie Orkana i Reymonta, cykl fundamentalnych prac o Sienkiewiczu, zarysy syntetyczne Historia literatury polskiej, Neoromantyzm polski oraz prace z zakresu literatury folklorystycznej; W świecie bajki ludowej. W uznaniu zasług Julian Krzyżanowski otrzymał Nagrodę Państwową I Stopnia oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Nazywano Go „ptakiem szponiastym", „o śmigłych skrzydłach i bogatym upierzeniu", „ostatnim co tak poloneza po obszarach polskiej literatury z przyległościami wodzi", „człowiekiem o renesansowym temperamencie i formacie zainteresowań". Julian Krzyżanowski zmarł 19.05. 1976 r. pochowany na Powązkach, w kwaterze zasłużonych dla kultury polskiej.

 

Stefania Skwarczyńska

Stefania Skwarczyńska, urodziła się 17.11.1902 roku w Dąbrówce Polskiej k. Sanoka. Już w dzieciństwie opanowała języki obce-francuski, niemiecki, angielski, w czasach gimnazjalnych zorganizo¬wała grupę dziewcząt opiekującą się ubogą młodzieżą wiejską (stowarzyszenie Jaskółka"). Po zdanej maturze (1921), rozpoczęła studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, zakończone uzyskaniem doktoratu z filozofii, ze specjalnością w literaturze polskiej i francuskiej. W okresie międzywojennym pracę pedagoga B\M4|(Ł> (szkoły średnie w Stanisławowie, Brześciu, Łodzi), godziła z działal¬nością badawczą (artykuły w „Ruchu Literackim", "Pamiętniku Literackim", pozycje książkowe: Ewolucja obrazów u Słowackiego, Teoria listu). W 1937 r. uzyskała stopień docenta, a rok później została powołana na stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Historii i Teorii Literatury w łódzkim Oddziale Wolnej Wszechnicy. W czasie wojny pracowała na Uniwersytecie Lwowskim (przemianowanym na Uniwersytet Iwana Franki) i w tajnym nauczaniu. Po 1945 r. wykładała na Uniwersytecie Łódzkim (teoria literatury), w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej (dziekan Wydziału Dramaturgicznego) i współorganizowała Łódzkie Towarzystwo Naukowe. W 1957 r. została mianowana profesorem zwyczajnym UŁ, a dzięki Jej staraniom powstał Instytut Teorii Literatury, Teatru i Filmu (1973). Zwieńczenie kariery naukowej stanowi członkowstwo Polskiej Akademii Nauk (1975), akces do Comite de Patronage de „Trawaux de Groupe de Recherches lnternational-1900" w Carleton University (1980) oraz nadanie tytułu doktora h.c. Uniwersytetu Łódzkiego (1981). Ogół publikacji Stefanii Skwarczyńskiej  liczy ok. 480 pozycji wśród  których  monumentalne miejsce zajmują: Wstęp  do  nauki o  literaturze   T.   /-///,   Studia  i szkice  literackie,   Mickiewiczowskie powinowactwa z wyboru,   W kręgu wielkich romantyków polskich oraz   Wokół teatru i literatury. Studia i szkice. Stefania Skwarczyńska zmarła 28.04.1988 r.

 

Bohdan Ihor Antonycz

Jak się okazuje – historia naszej szkoły ma coraz bardziej rozbudowany wątek ukraiński – bowiem podczas pobytu delegacji z Kamieńca Podolskiego w naszej szkole, o której pisaliśmy w poprzednim artykule, okazało się, że wśród naszych absolwentów mamy wybitnego poetę - Bohdana Ihora Antonycza, którego niektórzy krytycy literaccy uważają za twórcę nowoczesnej liryki ukraińskiej. Antonycz urodził się w 1909 roku w Nowicy koło Gorlic. Pierwsze lata nauki spędził w domu, pod okiem prywatnej nauczycielki, ale gimnazjum ukończył już w Sanoku. Swoje zamiłowanie do poezji ujawnił jeszcze w okresie młodzieńczym i w tym czasie jego poezja powstawała tylko i wyłącznie w języku polskim. Jesienią 1928 roku poeta przeprowadził się do Lwowa, by kontynuować naukę na studiach polonistycznych i slawistycznych i to właśnie ten etap jego życia miał decydujący wpływ na rozwój twórczości poetyckiej. Debiutował w 1931 roku, jeszcze jako student, tomikiem "Przywitanie życia", następnie ukazały się jeszcze dwa zbiory poezji, zatytułowane: „Trzy pierścienie” oraz „Księga Lwa”. Niestety poeta zmarł nagle w wieku 28 lat z powodu powikłań związanych z zapaleniem płuc. Pośmiertnie wydano tomy wierszy: „Zielona Ewangelia” i „Obroty”. Antonycz w swojej twórczości wielokrotnie nawiązywał do kultury i tradycji Łemkowszczyzny, dlatego też dzięki staraniom stowarzyszenia Zjednoczenie Łemków w Nowicy, odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą artyście. My tymczasem, odkrywając kolejne historie związane z absolwentami naszej szkoły, jesteśmy dumni, że wśród nas pojawili się ludzie, którzy wywarli olbrzymi wpływ – nie tylko na rodzimą kulturę – ale również na kulturę sąsiadów zza wschodniej granicy. Elegia o drzwiach śpiewających(fragmenty) (...)Tu siwe niebo, siwe oczywznosi strapiony życiem lud.Tu słota dudni, szyby moczy,do rozmów cichość smutek wwiódł.Pod siwym niebem legła ziemia,rodząca owies, dziki głóg.Mchem otuliło ją cierpieniezadumy pełne, niemych słów.Jak symbol niepowodzeń pnie sięlebioda-najgłodniejsza z zielsk.odwieczne niebo i beskresne;niedola Łemków-wieczna też.Bogini Łada w czartoryjachwróży, jak dawniej, chłopcom swym.W cerkiewkach mirra wzwyż się wzbija,unosi się modlitwy dym.Na niebie tylko sine zorzewysłuchać chcą błagalny śpiewludzi bez skrzydeł, nie zawiłych,którzy, całując w swej pokorzepodnóżki święte-boży gniew,ustami mdłymi, w czerni pyłu,jaki na wargach ich osiądzie,modlitwy ślą do Ojca, Ducha,by pomógł zdobyć im pieniądzena chleb, na sól i na siwuchę.Nie rodzi ziemia, wieją wiatry,na polu mech jak plaszcz w przyrodzie,ludziska, jak i w reszcie świata,rodzą się, cierpią, umierają.Pożary ciągną i powodzie,pozostawiając widma zgliszcz,szaleją wojny, przemijają,król jeden wczoraj, inny dziś,lata jak górskie płyną wodyi o zbójnikach deszcz jesiennywspomina czasem w niepogodę.Ileż to burz odeszło gdzieś,lecz ty ta sama i niezmienna,łemkowska, zagubiona wieś.tam, niby strzały słowa ślę,tam się skrzydlata pieśń ma niesie.Rodzinna wsi - nie wspomnij źleo życiu piewcy. I uniesień. przełożył Piotr Trochanowski, Łemkowie piszą, Wyd. Miniatura, Kraków 1989.

 

Marian Pankowski

Marian Pankowski urodzony 9.11.1919 roku w Sanoku, syn Władysława i Marii z Zielińskich, absolwent Gimnazjum im. Kr. Zofii (1937), pogłębia zainteresowania humanistyczne na wydziale polo¬nistyki Uniwersytetu Jagielońskiego. W 1938 r. debiutuje ogłoszo¬nym w lwowskich „Sygnałach" poematem Czytanie w zieleni. Zaan¬gażowanie w okresie wojennym (wojna obronna 1939, przynależ¬ność do ZWZ-AK) przyczynia się do uwięzienia (Oświęcim, Gross-Rosen, Nordhausen, Bergen-Belsen). Po wojnie osiada w Belgii, gdzie podejmuje studia slawistyczne na Universite Librę de Bruxelles. W tym czasie powstają zbiory wierszy [Pieśnipompejańskie, Wiersze alpejskie, Podpłomyki), autor nawiązuje współpracę z periodykami („Wiadomości", „Orzeł Biały", „Le Journal des Poetes"), wydaje tom prozy poetyckiej Smagła swoboda nagrodzony na konkursie paryskiego miesięcznika „Kultura". W 1959 r. ukazuje się powieść ekspery¬mentalna Matuga idzie oraz debiut dramaturgiczny-sztuka Biwak pod gołym niebem, opublikowana przez warszawski „Dialog". Prace badawcze wieńczy tytuł doktora za dysertację Leśmian, czyli bunt poety przeciw granicom (1963) i nominacja profesorska (1980). W twórczości literackiej Marian Pankowski wybrał kierunek eksperymentu językowego oraz obyczajowej i intelektualnej prowokacji. W dorobku autora znajdujemy powieści; Rudolf, Pątnicy z Macierzyzny, Gość, poezje; Zielnik złotych śniegów, dramaty: Teatrowanie nad świętym barszczem i pięć innych sztuk oraz szkice literackie. W opinii Anne-Marie Pirard „Siła powieści Mariana Pankowskiego bierze się z odrębności jego widzenia świata, jak też z potęgi stylu, na jaki się ta wizja przekłada. Ten Polak z Brukseli ma ostre, przewiercające na wskroś spojrzenie. Nie lubi ani podążać udeptanymi ścieżkami, ani przyjmować ustalonych idei. Potrafi widzieć ponad tym, co na wierzchu; posiada tę rzadką umiejętność posługiwania się najmniejszym nawet elementem, aby podsycić bądź to pocieszną, bądź też zjadliwą lub poetycką (a często łączącą wszystkie te elementy na raz) wizję świata, w którym się obraca".

 

Ks. Prałat Zdzisław Peszkowski

Ks. Prałat Zdzisław Peszkowski - rocznik 1918, syn Zygmunta i Marii z Kudelskich, po złożeniu matury w 1938 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a następnie służył w 20 Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego w Rzeszowie. Po agresji ZSRR na Polskę (1 7.09.1939r.) przetrzymywany w obozie jenieckim w Kozielsku cudem unika zbrodni katyńskiej. Od 1941 r. służy w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich i wraz z Armią gen. Andersa opuszcza ZSRR. Po ewakuacji podejmuje pracę wychowawczą wśród młodzieży uchodźczej m.in. w Teheranie, Palestynie i Indiach, a następnie w europejskich ośrodkach ruchu harcerskiego. W 1950 r. po wyjeździe do USA rozpoczyna studia polonistyczne i teologiczne zwieńczone przyjęciem święceń kapłańskich. Motto prymicyjne „Bo dla mnie Chrystus jest życiem, a śmierć jest mi zyskiem" (Flp 1, 21) patronuje działalności ks. Peszkowskiego. Doktorat z filozofii w połączeniu z prezesurą (1966 r.) Polsko-Amerykańskiego Stowarzyszenia Historyków oraz opieka kapłańska nad Związkiem Harcerstwa Polskiego poza granicami kraju wymaga energii i determinacji działania. Po przemianach 1990r. ks. Peszkowski wraca do kraju, zostaje kapelanem Rodzin Katyńskich propagując prawdę o „Golgocie Wschodu". Jak sam wyznaje - został księdzem, „aby za nich, za tych, co pozostali w lesie katyńskim pomordowani, w Tajemnicy Sw. Obcowania modlić się, w każdej Mszy Sw. dawać świadectwo prawdzie i upominać się o ich honor, pamięć i godność". Wyrazem tych działań jest ustanowienie daty 1995 Rokiem Katyńskim.

 

Zdzisław Beksiński

Zdzisław Beksiński, urodzony 24.02.1929 roku w Sanoku, po ukończeniu sanockiego Gimnazjum i Liceum rozpoczyna studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Po powrocie do Sanoka inicjuje działalność fotograficzną prezentując prace na kilku wystawach (Warszawa, Gliwice, Poznań). Sławę przynosi twórczość rysunkowa, rzeźbiarska i malarska, utrzymana w atmosferze fantastyki i niepokoju, przedstawia wizje podświadomości artysty, jego obrazy o gamie monochromatycznej cechuje perfekcja warsztatu artystycznego. Zimowe, pustynne, ziejące pustką i mart¬wotą krajobrazy, zanatomizowane budowle porośnięte bluszczem i człowiek okaleczony w zwojach bandaży. Sam artysta konstatuje: „Pragnę malować tak, jakbym fotografował marzenia i sny. Jest to więc z pozoru realna rzeczywistość, która jednak zawiera ogromną ilość fantastycznych szczegółów. Być może u innych ludzi sen i wyobraźnia działają w odmienny sposób - u mnie zawsze są to obrazy z reguły realistyczne, jeżeli idzie o światłocień i perspektywę". Artysta z zasady nie tytułował dzieł krótko stwierdzając: „Nigdy nie zadaję sobie pytania co to znaczy ani w odniesieniu do moich obrazów, ani do cudzych. Znaczenie jest dla mnie całkowicie bez znaczenia. Jest tyle warte, ile smak czekolady w opisie literackim". Najbardziej reprezentacyjny zbiór obrazów „okresu fantastycznego" z lat 1967-1983 znajduje się w kolekcji Muzeum Historycznego w Sanoku. Latem 1977r. po decyzji władz Sanoka o rozbiórce rodzinnego domu Beksińskich twórca przeniósł się do Warszawy. Ostatni okres twórczości od 1997 r. to fascynacja komputerowym fotomontażem. Zdzisław Beksiński zmarł tragicznie 21.02.2005 r.

 

Janusz Szuber

Janusz Szuber, poeta, eseista. Urodzony w 1947 roku w Sanoku. Po złożeniu matury (1967) kontynuuje naukę na polonistyce Uniwersytetu Warszawskiego. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu. Autor kilkunastu tomów poetyckich (m.in. Śniąc siebie w obcym domu, O chłopcu mieszającym powidła, Lekcja Tejrezjasza). Wiersze Janusza Szubera przetłumaczone zostały na czternaście języków. Poeta jest współzałożycielem Stowarzyszenia Korporacja Literacka w Sanoku i redaktorem zeszytów „Acta Pancoviana". Otrzymał wiele nagród, m.in. Kazimiery Iłłakowiczówny, Fundacji Kultury, Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich (Toronto). Rówieśnik poetów „Nowej Fali", przez dwadzieścia siedem lat pisał wyłącznie do szuflady; jego późny debiut nastąpił dopiero w 1994 roku, kiedy zdecydował się na sukcesywne ogłaszanie swego, dalej pomnażanego, dorobku. Cykl pierwszych pięciu tomików (Paradne ubranko i inne wiersze, Apokryfy i epitafia sanockie, Pan Dymiącego Zwierciadła, Gorzkie prowincje, Srebrnopióre ogrody), zwany „pięcioksięgiem", określił wyraźną pozycję Szubera na mapie współczesnej poezji polskiej.

 

Edward Kindlarski

Edward Kindlarski, urodził się 14.10.1943 roku w Nadolanach jako syn Jana i Józefy z d. Balwierczak. Po złożeniu egzaminu dojrzałości w Liceum Ogólnokształcącym w Sanoku (1961) podejmuje studia na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Warszawskiej a następnie rozpoczyna pracę naukowo-badawczą w katedrze Ekonomiki i Organizacji Produkcji Politechniki Warszawskiej i w Instytucie Organizacji Zarządzania. W toku badań uzyskuje stopień doktorski (1975), habilitację (1985), nominację profesora nadzwyczajnego (1991) i tytuł profesora nauk technicznych (1993). Aktywność Edwarda Kindlarskiego koncentrowała się na problemach inżynierii jakości w powiązaniu z organizacją i zarządzaniem. Prowadząc prace projektowe i wdrożeniowe usprawnił i wzbogacił metodykę sporządzania wykresów Ishikawy. Był autorem i współautorem ponad 100 publikacji (monografia Jakość wyrobów), aktywnym uczestnikiem międzynarodowych konferencji i seminariów naukowych (Austria-1989, lrlandia-1990, Bruksela-1992, Helsinki-1993, RPA-1995). Wyniki prac z dziedziny wdrażania strategii totalnej jakości publikowały światowe periodyki („Quality Seen From Three Continents", „ISO News - a Newsletter on Quality Menagement Standards").W latach 1986-90 kierował programem badawczym Wybrane zagadnienia jakości wyrobów w przedsiębiorstwach i na zapleczu naukowo-badawczym przemysłu elektromaszynowego. Od 1989 r. był ekspertem International Trade Center UNCTAD/GATT w Genewie z ramienia ONZ, a od 1990 współpracował z Fung Koeng Rubber Manufactory w Kuala Lumpur. Zmarł tragicznie 15.03.1996 r.

 

Rodzina Vetulanich            

            Miarą jakości szkoły są losy jej absolwentów. Nasza placówka stała się przysłowiową kuźnią talentów dla wielu wybitnych postaci ze świata nauki, kultury i sztuki, którzy ukształtowani przez tradycyjne wartości i wiedzę wpojoną przez pedagogów zapisali się na kartach historii.

            Rodzina Vetulanich pochodzi z Włoch a z Polską jest związana od XVIII wieku. Roman Vetulani urodził się w Bochni w 1849 roku. Ukończył wydział filologii klasycznej na Uniwersytecie Lwowskim. W 1875 roku zdobył tytuł nauczyciela szkół średnich. W 1883 roku razem z żoną, Matyldą z Piszów, zamieszkał w Sanoku. Roman był profesorem w Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii, gdzie uczył łaciny, greki, języka angielskiego oraz gimnastyki. Był pierwszym sanoczaninem, który stworzył podręcznik szkolny do wychowania fizycznego (1897/1898). Propagował wychowanie fizyczne wśród młodzieży i mieszkańców Sanoka. W 1904 roku opublikował pracę Program respirjów czyli organizacja zabaw szkolnych w przerwach między godzinami. Społecznie działał jako sekretarz Wydziału Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, działającym w gmachu przy ulicy Mickiewicza. Zmarł 12 sierpnia 1908 roku na zawał serca. Rodzina Vetulanich zamieszkiwała w domu przy ulicy Floriańskiej (obecna Daszyńskiego), a od 1886 roku w Willi Zaleskich przy placu św. Jana. Roman Vetulani miał sześcioro dzieci, a dwoje z nich jest absolwentami Gimnazjum Męskiego im. Królowej Zofii.

            Kazimierz Vetulani zdał maturę w roku 1907 i kontynuował edukację we Lwowie.  W 1935 roku doktoryzował się na Politechnice Lwowskiej, a w roku akademickim 1938/39 został zastępcą profesora mechaniki ogólnej. W okresie sowieckiej okupacji Lwowa nadal prowadził działalność naukową i w 1940 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Kazimierz Vetulani został rozstrzelany wraz z grupą profesorów lwowskich w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku.

            Zygmunt Vetulani zdał maturę w 1912 roku. Jest absolwentem Akademii Handlu Zagranicznego w Wiedniu. W okresie II Rzeczypospolitej negocjował traktat gospodarczy pomiędzy Polską i Turcją. Konsul generalny RP w Królewcu, Bagdadzie, Wiedniu, Stambule, Bukareszcie i Rio de Janeiro, gdzie równolegle z pracą dyplomatyczną prowadził badania nad kryształem górskim. Zginął w wypadku w Rio de Janeiro w 1942 roku.

            Tadeusz Vetulani ukończył siedem klas Gimnazjum Męskiego im. Królowej Zofii w Sanoku, a następnie uczył się w Cieszynie oraz w Wiedniu, gdzie w 1915 roku zdał maturę. W latach 1915–1916 odbył studia filozoficzne na Uniwersytecie Wiedeńskim, a rolnicze w latach 1919–1922 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1922–1929 opublikował prace na temat konika polskiego („Badania nad konikiem polskim z okolic Biłgoraja” oraz „Dalsze badania nad konikiem polskim”), dzięki czemu wprowadzono określenie „konik polski” do literatury hipologicznej. Przyjęta została również jego hipoteza, zakładająca, że konik polski wywodzi się od odrębnej formy zoologicznej dzikiego konia. Z uwagi na swoje badania Tadeusz Vetulani był nazywany „ojcem konika polskiego”.

W 1926 roku Vetulani uzyskał stopień naukowy doktora z zakresu rolnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Trzy lata później habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim z zakresu ogólnej i szczegółowej hodowli zwierząt i uzyskał tam stopień docenta. Od 1931 do 1935 roku pracował jako zastępca profesora i kierownika Zakładu Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W 1935 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Poznańskiego i objął tam kierownictwo Zakładu Hodowli Szczegółowej Zwierząt. Podczas II wojny światowej Vetulani odrzucił propozycję współpracy z nazistami, uwarunkowaną zadeklarowaniem narodowości włoskiej, a kierowaną do niego jako do wybitnego profesora, dobrze znanego w niemieckim środowisku naukowym. Odmówił również wstąpienia do komisji powołanej w celu inspekcji grobów katyńskich, nie chcąc służyć propagandzie niemieckiej. W 1949 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego w zakresie szczegółowej hodowli zwierząt. Tadeusz Vetulani zmarł na zawał serca 24 lutego 1952 roku. Zasłabł pracując w laboratorium w Krakowie i zmarł tego samego dnia. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

 

 

dr Jacek Mączka

Dr Jacek Mączka (1965), poeta, literaturoznawca. Autor tomików poezji (najnowsze – Pomyśleć prześwit, Wydawnictwo "Miniatura", Kraków 2009 oraz Kroisz coraz cieńsze,Wydawnictwo "Miniatura", Kraków 2009). Napisał obszerną monografię - Powidła dla Tejrezjasza. O poezji Janusza Szubera, Księgarnia Akademicka, Kraków 2008. Publikował, między innymi, w Akcencie, Frazie, Inspiracjach Jungowskich Albo Albo, Kresach, Kwartalniku Artystycznym, Nowej Okolicy Poetów, portalu culture.pl, prowadzonym przez Instytut Adama Mickiewicza, Tyglu Kultury, Tygodniku Powszechnym, Rzeczypospolitej, Studium. Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina i Tyskiej Zimy Poetyckiej. Jego książkę Dalsze ciągi zakwalifikowano do drugiego etapu Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej SILESIUS.

 

Katarzyna Wójcicka

Katarzyna Wójcicka urodziła się 1 stycznia 1980 roku w Sanoku. Specjalizuje się z łyżwiarstwie szybkim. Uczestniczyła w olimpiadzie w Salt Lake City 2002, gdzie zajęła dwa razy 26 miejsce (na dystansach 1500 m i 3000 m) Lepsze wyniki uzyskała cztery lata później w Turynie 2006, gdzie zajęła 8 miejsce na 1000 m, 11. miejsce na 1500 m, 10. miejsce na 3000 m i 16 miejsce na 5000 m. warto też dodać-Kasia jest dwukrotną olimpijką. Od 2000 roku do dziś uczestniczy w mistrzostwach świata. W Mistrzostwach Europy w wieloboju najwyższe 8 miejsce zajęła w 2008 w Kołomnie.Na Zimowej Uniwersjadzie w 2005 (Innsbruck) zajęła 4 miejsce na 1500 m. Na Uniwersjadzie w 2007 (Turyn) zdobyła złoty medal na 1500 m oraz srebro na 3000 m. Wielokrotnie zdobywała mistrzostwo Polski na wszystkich dystansach, w wieloboju i wieloboju sprinterskim.Kasia jest niewątpliwie dumą naszego liceum, śledząc jej tak liczne sukcesy łyżwiarskie.